وجودش براى بهبود وضع جامعه استفاده كنند . 5 - پاداشهاى معنوى برتر است گرچه بسيارى از مردم نيكوكار در همين جهان به پاداش مادى خود مىرسند ، همانگونه كه يوسف نتيجه پاكدامنى و شكيبايى و پارسايى و تقواى خويش را در همين دنيا گرفت ، كه اگر آلوده بود هرگز به چنين مقامى نمىرسيد . ولى اين سخن به آن معنى نيست كه همه كس بايد چنين انتظارى را داشته باشند و اگر به پاداشهاى مادى نرسند گمان كنند به آنها ظلم و ستمى شده ، چرا كه پاداش اصلى ، پاداشى است كه در زندگى آينده انسان ، در انتظار او است . و شايد براى رفع همين اشتباه و دفع همين توهم است كه قرآن در آيات فوق بعد از ذكر پاداش دنيوى يوسف اضافه مىكند * ( وَلأَجْرُ الآخِرَةِ خَيْرٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا وَكانُوا يَتَّقُونَ ) * : « پاداش آخرت براى آنان كه ايمان دارند و تقوى پيشه كرده‌اند برتر است » . 6 - حمايت از زندانيان زندان هر چند هميشه جاى نيكوكاران نبوده است ، بلكه گاهى بىگناهان و گاهى گنهكاران در آن جاى داشته‌اند ، ولى در هر حال اصول انسانى ايجاب مىكند كه نسبت به زندانيان هر چند ، گنهكار باشند موازين انسانى رعايت شود . گرچه دنياى امروز ممكن است خود را مبتكر مساله حمايت از زندانيان بداند ولى در تاريخ پرمايه اسلام از نخستين روزهايى كه پيامبر ص حكومت مىكرد ، توصيه‌ها و سفارشهاى او را نسبت به اسيران و زندانيان به خاطر داريم ، و سفارش على ع را نسبت به آن زندانى جنايتكار ( يعنى عبد الرحمن بن ملجم مرادى كه قاتل او بود ) همه شنيده‌ايم كه دستور داد نسبت به او مدارا كنند و حتى از غذاى